Przyjeżdżamy tutaj z krajów, które jeszcze są normalne, czyste i bezpieczne, takie jak Polska. I nie możemy się nadziwić, co wyście zrobili z Europą, co wyście zrobili ze swoimi państwami. Tabuny obcych, kulturowo ludzi, brud i śmieci na ulicach i jeszcze ten brak bezpieczeństwa.

I jeszcze żyjecie w jakichś gettach i patrzycie, jak ci przybysze, niszczą waszą własność, jak palą opony, palą samochody i zagrażają porządkowi publicznemu. I jeszcze do tego tolerujecie i finansujecie organizacje islamistyczne, coś niebywołego. Tutaj w Strasburgu pod samym nosem Parlamentu Europejskiego powstaje jeden z największych meczetów w Europie.

Buduje go Millî Görüş, Turecki Ruch Islamistyczny, powiązany ze środowiskiem Bratwa Muzułmańskiego. Raport francuskiego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych stwierdza te powiązania wprost i pokazuje coś jeszcze. To nie jest tylko kwestia meczetów, bo za tą idą szkoły, stowarzyszenia, centra kulturalne, edukacje i działalność społeczna.

Krok po kroku buduje się wpływy religia, staje się narzędziem ucisku. A widać, co jest najbardziej absurdalne, że Egipt, Arabia Saudijska i inne kraje arabskie zakazały działalność. A wyciągnę się na tym zastanawiacie.

Dziękuję bardzo.

Podczas wystąpienia w Parlamencie Europejskim zwróciłem uwagę na problem działalności organizacji islamistycznych w Europie oraz pytanie o ich finansowanie i wpływ na życie społeczne. Uważam, że kwestie bezpieczeństwa, integracji i przestrzegania prawa wymagają poważnej debaty, a wszelkie podejrzenia dotyczące wspierania ekstremizmu powinny być rzetelnie wyjaśniane.

W mojej ocenie europejskie państwa powinny konsekwentnie reagować na działalność organizacji, które nawołują do przemocy lub podważają porządek demokratyczny. Działania władz muszą opierać się na dowodach i obowiązującym prawie, z rozróżnieniem między ekstremistycznymi organizacjami a pokojowo nastawionymi muzułmanami.

Bezpieczeństwo obywateli, wolność i poszanowanie prawa powinny pozostawać priorytetami europejskiej polityki.

Artykuł Ruchy islamistyczne w europie muszą być zakazane! pochodzi z serwisu Marcin Sypniewski.

Przemówienie w Parlamencie Europejskim 16 września 2026 r.
„Szanowni Państwo, dzisiejsza Ukraina ma za swoich bohaterów banderę i Szuchewycza, ludzi związanych z ruchem, który odpowiada za masowe czystki etniczne na Polakach. Ponad 100 tysięcy polskich ofiar, głównie bezbronnych cywilów, kobiety, malutkie dzieci i osoby starsze. Ludzi, których mordowano z niewyobrażalnym okrucieństwem za to tylko, że byli Polakami.

I odpowiedzialność za te zbrodnie bezpośrednio spada na tych, których pomniki stoją dziś na Ukrainie. Jak możemy pomagać państwu, które buduje swoją tożsamość na kulcie zbrodniarzy? Ukraina nie potrafi albo nie chce zapominać o swoich nazistowskich bohaterach. Dlatego nie powinniśmy dawać ani jednego centa, dopóki Ukraina będzie uznawać za swoich bohaterów zbrodniarzy pokroju bandery i Szuchewycza.

To jest bardzo proste. Wystarczy zacząć od tego, żeby uszanować pamięć polskich ofiar i potępić zbrodniarzy i kolaborantów. Dziękuję bardzo.„

Pamięć o ofiarach zbrodni wołyńskiej i szacunek dla pomordowanych Polaków to kwestie, których nie wolno odkładać na bok w imię bieżącej polityki. Uważam, że relacje Polski z Ukrainą powinny opierać się na wzajemnym szacunku, a ten wymaga również uczciwego podejścia do wspólnej, trudnej historii.

Nie możemy udawać, że problem nie istnieje. Dla tysięcy polskich rodzin zbrodnia wołyńska to nie tylko rozdział w podręczniku historii, ale przede wszystkim tragedia ich bliskich. Zamordowani byli zwykłymi ludźmi – dziećmi, rodzicami, dziadkami i sąsiadami. Wielu z nich do dziś nie doczekało się godnego pochówku, a ich rodziny wciąż czekają na możliwość poznania prawdy o losie swoich krewnych.

Prawda historyczna nie może być przedmiotem negocjacji

Od lat podkreślam, że Polska ma prawo oczekiwać od Ukrainy jednoznacznego potępienia zbrodni popełnionych na Polakach. Nie chodzi o przenoszenie odpowiedzialności na współczesnych Ukraińców ani o budowanie wrogości między narodami. Chodzi o elementarną uczciwość wobec ofiar i ich potomków.

Nie da się budować trwałych relacji między państwami, jeśli trudne karty historii pozostają nierozliczone. Pojawianie się kultu postaci związanych z ukraińskim nacjonalizmem, w tym Stepana Bandery i Romana Szuchewycza, musi budzić sprzeciw, gdy towarzyszy mu brak należytego upamiętnienia polskich ofiar.

Jako przedstawiciel Polski w Parlamencie Europejskim uważam, że o takich sprawach trzeba mówić otwarcie. Pamięć o zamordowanych Polakach nie może przegrywać z polityczną wygodą. Nie możemy również oczekiwać od polskich rodzin, że zapomną o tragedii swoich bliskich tylko dlatego, że współczesna sytuacja międzynarodowa jest skomplikowana.

Pomoc dla Ukrainy a interes Polski

Polska polityka zagraniczna powinna przede wszystkim uwzględniać interes naszego państwa i jego obywateli. Pomoc udzielana innym krajom, również Ukrainie, powinna być przedmiotem uczciwej debaty publicznej, a jej zasady muszą być jasne dla Polaków.

Nie zgadzam się z podejściem, w którym każde pytanie o warunki wsparcia, rozliczenie wydatków czy poszanowanie polskiej pamięci historycznej traktowane jest jako temat niewygodny. Można jednocześnie rozmawiać o bezpieczeństwie regionu i domagać się prawdy o zbrodniach popełnionych na naszych rodakach. Te kwestie nie muszą się wzajemnie wykluczać.

Właśnie dlatego konsekwentnie opowiadam się za polityką, która nie pomija polskich interesów. Współpraca międzynarodowa powinna przynosić konkretne korzyści Polsce, a w relacjach z naszymi partnerami nie może zabraknąć miejsca na trudne, ale konieczne rozmowy.

Marcin Sypniewski – polskie interesy w Europie

Moja działalność w Parlamencie Europejskim wiąże się z przekonaniem, że polski głos powinien być słyszalny zarówno w sprawach gospodarczych i bezpieczeństwa, jak i w kwestiach dotyczących historii oraz tożsamości narodowej. Nie możemy rezygnować z własnego stanowiska tylko dlatego, że w europejskiej debacie dominuje inna perspektywa.

Jako polityk Konfederacji uważam, że suwerenność oznacza również prawo do samodzielnego określania priorytetów polskiej polityki zagranicznej. Nasze decyzje powinny wynikać z odpowiedzialności za państwo, jego obywateli i przyszłe pokolenia.

Dotyczy to również spraw ważnych dla mieszkańców województwa śląskiego. Przyszłość regionu, miejsca pracy, koszty energii, konkurencyjność przemysłu i bezpieczeństwo gospodarcze to zagadnienia, które wymagają odpowiedzialnych decyzji zarówno w Polsce, jak i na poziomie europejskim. W Parlamencie Europejskim nie można zapominać, że podejmowane tam rozstrzygnięcia mają realny wpływ na życie Polaków.

Chcę, aby polskie interesy były reprezentowane stanowczo i bez kompleksów. Niezależnie od tego, czy rozmawiamy o gospodarce, bezpieczeństwie, czy pamięci historycznej, punktem wyjścia musi być odpowiedzialność za własny kraj.

Nie zapominajmy o ofiarach Wołynia

Sprawa zbrodni wołyńskiej wymaga dalszych działań: rzetelnych badań, możliwości prowadzenia ekshumacji, godnego pochówku ofiar oraz jednoznacznego potępienia sprawców. To minimum, którego Polska ma prawo oczekiwać.

Nie chodzi o podsycanie konfliktów, ale o sprawiedliwość i prawdę. Pojednanie nie polega na przemilczaniu historii. Powinno opierać się na uznaniu cierpienia ofiar, szacunku dla ich rodzin i gotowości do zmierzenia się z faktami.

Dlatego będę wracał do tego tematu i przypominał, że pamięć o pomordowanych Polakach nie może zostać zapomniana. Uczciwa polityka wymaga odwagi, konsekwencji i umiejętności stawiania spraw ważnych dla Polski na pierwszym miejscu.

Artykuł Ukraina musi potępić zbrodniarzy! Marcin Sypniewski o pamięci historycznej i polskich interesach pochodzi z serwisu Marcin Sypniewski.

Hiszpania i Europa wobec wyzwań gospodarczych

Jednym z tematów otwierających konferencję była sytuacja polityczna w Hiszpanii. W rozmowie z Jorge Martínem Fríasem poruszyliśmy między innymi kwestie migracji, kosztów regulacji, polityki surowcowej oraz umowy handlowej z Mercosurem.

Szczególnie istotna była dyskusja o europejskim rolnictwie. Polscy rolnicy muszą konkurować na rynku, na którym obowiązują określone standardy środowiskowe i sanitarne, podczas gdy importowane produkty nie zawsze podlegają porównywalnym wymaganiom. To rodzi pytania o uczciwość konkurencji i skutki unijnej polityki handlowej dla krajowych producentów.

Rozmawialiśmy również o dostępie do własnych surowców. Europa deklaruje chęć zwiększania strategicznej niezależności, ale jednocześnie napotyka bariery utrudniające wykorzystanie własnego potencjału. Bez rozsądnej polityki surowcowej trudno mówić o rzeczywistej autonomii gospodarczej.

Bezpieczeństwo energetyczne to kwestia suwerenności

Ważnym punktem programu był wykład dr. Johna Laughlanda poświęcony geopolitycznemu wymiarowi energetyki. Dyskusja dotyczyła globalnych szlaków dostaw węglowodorów, znaczenia amerykańskiego LNG oraz rosnącej zależności Europy od decyzji zewnętrznych dostawców.

Energia nie jest wyłącznie zagadnieniem technicznym czy gospodarczym. To również kwestia bezpieczeństwa państwa, konkurencyjności przemysłu i kosztów ponoszonych przez obywateli. Uzależnienie od niestabilnych źródeł dostaw może mieć bezpośrednie konsekwencje dla gospodarki i domowych budżetów.

Dlatego polityka energetyczna powinna opierać się na realistycznej ocenie ryzyka, dywersyfikacji dostaw i stabilności systemu. Transformacja energetyczna nie może pomijać kwestii bezpieczeństwa ani prowadzić do sytuacji, w której europejskie przedsiębiorstwa tracą konkurencyjność, a mieszkańcy mierzą się z coraz wyższymi kosztami.

Czego Europa powinna nauczyć się z blackoutu?

Jednym z najważniejszych punktów madryckich spotkań był panel „Global energy routes and Europe’s strategic vulnerabilities”, w którym uczestniczyli Antonio González Jiménez, Fernando Leya i René Bochmann.

Rozmowa dotyczyła podatności europejskiego systemu energetycznego na zakłócenia oraz konsekwencji nadmiernej zależności od niestabilnych źródeł energii. Doświadczenia związane z blackoutem przypominają, że bezpieczeństwo energetyczne wymaga nie tylko ograniczania emisji, lecz także zapewnienia stabilnych dostaw i odpowiedniej kontroli nad funkcjonowaniem systemu.

Nie można budować polityki energetycznej wyłącznie na założeniach ideologicznych, pomijając techniczne i ekonomiczne realia. Potrzebujemy stabilnych źródeł energii, odpowiedniej infrastruktury, przejrzystych zasad zarządzania ryzykiem oraz przewidywalnych kosztów dla gospodarstw domowych i przemysłu.

Ważnym elementem dyskusji była również perspektywa niemiecka i koszty związane z regulacjami oraz przemianami przemysłowymi. Europejska polityka energetyczna powinna uwzględniać doświadczenia poszczególnych państw, zamiast zakładać, że te same rozwiązania sprawdzą się wszędzie.

Polska energetyka jądrowa i debata w Parlamencie Europejskim

Podczas panelu zabrałem również głos w sprawie polskiego programu energetyki jądrowej. Zwróciłem uwagę na nieścisłości dotyczące polskich planów i zadałem pytania o kierunek hiszpańskiej polityki atomowej. W debacie o przyszłości europejskiej energetyki potrzebujemy konkretnych danych, rzetelnej wymiany argumentów i uwzględniania doświadczeń różnych państw.

Energetyka jądrowa powinna być częścią poważnej rozmowy o stabilności dostaw i długofalowym bezpieczeństwie energetycznym. W przypadku Polski szczególnie ważne jest, aby decyzje dotyczące miksu energetycznego uwzględniały potrzeby gospodarki, możliwości technologiczne oraz koszty ponoszone przez obywateli.

Jako poseł do Parlamentu Europejskiego uważam, że w europejskiej debacie nie może zabraknąć polskiej perspektywy. Rozwiązania przyjmowane na poziomie Unii Europejskiej wpływają na warunki prowadzenia działalności gospodarczej, przyszłość przemysłu i bezpieczeństwo energetyczne naszego kraju.

Spotkania polityczne i wymiana doświadczeń

Madrycki wyjazd był również okazją do poznania hiszpańskiej sceny politycznej od strony parlamentarnej. W Kongresie Deputowanych spotkałem się z Carlosem Floresem, posłem partii VOX reprezentującym Walencję. Program obejmował także wizytę w Toledo i zwiedzanie Alcázaru.

Takie spotkania pozwalają lepiej poznać perspektywę polityków z innych państw i porównać podejścia do wyzwań, z którymi mierzy się Europa. Współpraca międzynarodowa ma znaczenie szczególnie wtedy, gdy dotyczy kwestii bezpośrednio wpływających na suwerenność państw, bezpieczeństwo energetyczne i konkurencyjność gospodarek.

Trzy dni w Hiszpanii były okazją do wymiany poglądów i rozmów o kierunku, w którym zmierza Europa. Wniosek jest prosty: bezpieczeństwo energetyczne wymaga realistycznej polityki, a suwerenność nie może pozostawać jedynie deklaracją. Potrzebujemy rozwiązań, które uwzględniają interesy państw członkowskich i realne potrzeby ich obywateli.

Artykuł Madryt: energia, suwerenność i lekcje z blackoutu pochodzi z serwisu Marcin Sypniewski.

W obliczu narastających problemów globalnych, takich jak trudności ekonomiczne i coraz większe zagrożenia związane z dostępem do bezpiecznej żywności, powstanie takiego zespołu było absolutnie konieczne. Jego celem jest dbanie o jakość i bezpieczeństwo żywności w Polsce oraz wsparcie naszych rodzimych rolników. To ważne zadanie, które musimy podjąć, aby zapewnić sobie i naszym bliskim zdrowe i bezpieczne produkty spożywcze.

Dodatkowo kobiety w całej Konfederacji, czy to w Nowej Nadziei Sławomira Mentzena, w Ruchu Narodowym czy Konfederacji Korony Polskiej Grzegorza Brauna, jednogłośnie stają po stronie bezpieczeństwa wszystkich Polek, sprzeciwiając się temu, co głosi polityka Unii Europejskiej w sprawie przyjmowania nielegalnych imigrantów.

Artykuł Co robią kobiety w skrajnie prawicowej partii? pochodzi z serwisu Marcin Sypniewski.

Konfederacja Kobiet to nie tylko slogan, ale rzeczywistość, którą możemy obserwować na co dzień. Kobiety stanowią silne wsparcie dla Konfederacji, popierając jej wartości i cele. Ich zaangażowanie w życie polityczne i społeczne jest widoczne na każdym kroku, a ich zdolności przywódcze przyczyniają się do rozwoju partii. Takie nazwiska jak Anna Bryłka czy Ewa Zajączkowska są idealnym przykładem na to, jak można osiągnąć sukces ciężką pracą. Czy jest to polityka ekstremalna? Absolutnie nie. To siła, wytrwałość i wiara w niezależną Polskę, o którą wszyscy wspólnie walczymy. 

Współczesne kobiety w Konfederacji nie mają łatwego zadania – muszą zmagać się z wieloma wyzwaniami, i przeciwnościami. Kobiety Konfederacji muszą zmagać się ze złymi spojrzeniami i ciągłymi pytaniami: „Dlaczego Konfederacja”? Jednak dzięki swojej wewnętrznej sile i pewności swoich racji udowadniają, że są niezastąpione i niezbędne dla rozwoju partii, a dodatkowo ich poparcie sprawia, że partia ta staje się jeszcze silniejsza i bardziej wpływowa.

Artykuł Konfederacja o kobietach pochodzi z serwisu Marcin Sypniewski.

Jednym z głównych założeń programu Konfederacji jest odejście od centralizmu i biurokracji, które często utrudniają życie polskim obywatelom. Partia postuluje decentralizację władzy oraz większą autonomię regionów, co ma przyczynić się do skuteczniejszego zarządzania państwem i zwiększenia efektywności administracji publicznej.

Konfederacja stawia również na gospodarkę wolnorynkową, opartą na zasadach konkurencji i prywatnej inicjatywie. Postulujemy mniejszą ingerencję państwa w gospodarkę oraz obniżenie podatków, co ma wspierać przedsiębiorczość i stymulować rozwój firm, o czym często w swoich wypowiedziach podkreśla poseł na sejm Sławomir Mentzen.

W kwestiach społecznych Konfederacja opowiada się za obroną tradycyjnych wartości i rodziny. Nasza partia ma także swoje propozycje w dziedzinie spraw zagranicznych. Opowiadamy się za suwerennością Polski oraz współpracą międzynarodową opartą na wzajemnym szacunku i korzyściach dla naszego kraju, a każdy z przedstawicieli Konfederacji, czy to członek Nowej Nadziei Sławomira Mentzena, Ruchu Narodowego czy Konfederacji Korony Polskiej Grzegorza Barauna postuluje zmiany w polskim systemie politycznym i ekonomicznym, mające na celu poprawę warunków życia obywateli i rozwój naszego kraju oraz przyczynia się do budowania dumnej i bogatej Polski.

Artykuł Program Konfederacji pochodzi z serwisu Marcin Sypniewski.